Werken uit het Impressionisme en uit de eerste helft van de 20e eeuw zijn niet veel minder waard dan werken van Oude Meesters als Rembrandt, Rubens en Michelangelo. Hieruit blijkt de invloed van prijskannonnen als Monet, Van Gogh en Picasso. Het is opvallend dat eigentijds kunst veel minder waard is. Kunstenaars als Appel, Corneille en Warhol moeten het met beduidend minder doen dan hun vooroorlogse collega’s. Dit heeft met twee dingen te maken. Ten eerste is het aanbod van moderne kunst groter, maar ten tweede is het de vraag of de huidige kunsthistorische waardering blijvend is.
Hiermee wordt bedoeld: van een oude meester of impressionist weet je dus zeker dat het een belangrijk, waardevol schilderij is. Van een moderne kunstenaar weet je niet of hij over een aantal jaren nog steeds als belangrijk beschouwd wordt. Dus zijn mensen voorzichtiger bij de aankoop ervan en hebben er minder geld voor over. Verder is belangrijk wat voor kunstwerk het is (b.v een tekening of een olieverfschilderij). Hoe unieker hoe duurder. Op een veiling kunnen liefhebbers tegen elkaar opbieden en zo de prijs enorm opdrijven.
Er zijn mensen die hun geld beleggen in kunst. Ze kopen kunst met de bedoeling het later met winst weer te verkopen. Dan zijn oude schilderijen veiliger dan nieuwe. De kunstenaars zijn dood en kunnen dus geen nieuwe schilderijen schilderen, waardoor de eerdere schilderijen minder waard zouden worden.
Sommige hele beroemde schilderijen (Nachtwacht, Mona Lisa) hebben geen geldwaarde/prijs, omdat ze nog nooit verkocht zijn. De waarde in geld is dus niet bekend. Hoeveel miljoenen zou iemand ervoor willen geven? Niemand weet het tot zo'n schilderij op de markt komt.
