De basisgedachte van dit klassieke gedicht van JW Goethe, is de aanpak van het ideaal van een bepaalde persoon, of over het streven naar dit ideaal.
Om dit gedicht te begrijpen en goed te interpreteren , is het belangrijk om iets over het wereldbeeld en religieuze contemplatie van Goethe te weten. Goethe was een pantheïst, en hij is in zijn jongere jaren, door de Nederlandse filosoof Baruch de Spinoza beïnvloed.
Hij beschreef God' als slechts een, ondeelbaar, oneindig stof.
'God' en de natuur zou worden gelijkgesteld, want alles maakt deel uit van deze stof. Hier is een parallel met humanistische denken zichtbaar. Vooral onvoorwaardelijke acceptatie en tolerantie van de natuur met de mens, als een deel ervan die niet kan bestaan zonder hen.
De verklaring van dit gedicht ( in het Duits ) vind je via de eerste link.
Over het leven van Goethe zie 2e link.
